Dit zijn de artikelen met als tag amsterdam.
Man van een jaar of dertig met vlasje op z’n hoofd zet een hippe zonnebril op. Dan draait hij zich naar zijn vriendin. Die is het er niet mee eens.
‘Die staat jou helemaal niet’.
Zelf weet hij dat nog niet zo zeker. Hij pruttelt wat tegen. Maar ze is vastberaden.
‘Die staat jou he-le-maal niet’.
Hij capituleert.
Was een paar weken geleden in De Nieuwe Anita, een grote kroeg in Amsterdam die helemaal de nieuwe hip is (hoewel ze dat zelf ten stelligste ontkennen). Het was een woensdagavond, normaal gesproken niet de meest drukke kroegenavond. En dat bleek het ook niet te zijn.
De avond heette ‘het verhaal’. Het concept is eenvoudig: ze nodigen iemand uit waarvan ze vermoeden dat ‘ie mooie verhalen kan vertellen, en die laten ze dan vertellen.
Dit keer hadden ze de virtuoze matroos Cees Koldijk uitgenodigd, die vertelde over zijn verleden als uitsmijter op de Wallen en over zijn meest recente project, een cd met muziek over De Baarsjes. Hij kon inderdaad heel grappig vertellen over alle avonturen en we lagen geregeld dubbel.
We hebben ons kostelijk vermaakt, het enige waar ik me zorgen over maak is het bedrijfsplan. Want terwijl iemand aan het vertellen is, mag je niet bestellen. En aangezien er maar een paar pauzes waren, kan ik me zo voorstellen dat de omzet op zo’n avond niet overhoudt (15 mensen, 2 à 3 biertjes, 40 biertjes). Maar dat is, geloof ik, sowieso minder belangrijk voor De Nieuwe Anita.
Tags: amsterdam, de nieuwe anita, het verhaal
‘NEE,’ ZEI MICHIEL. ‘IK DOE HET NIET’.
‘We worden beroemd,’ zei ik. ‘En er kan niets gebeuren. Dit is zó YouTube-worthy, écht!’
Hij keek naar de trap. Hij keek naar mij. Hij keek weer naar de trap.
‘Fok jou!’ zei hij, ‘ik film wel. Doe jij het lekker zelf. Word jij toch lekker beroemd’.
‘Maar ik kan beter filmen dan jij,’ probeerde ik nog.
‘Ik ga het niet doen,’ zei hij beslist, ‘dus of jij doet het, of we doen het niet’.
Dat vond ik zonde. We hadden niet voor niks die enorme houten klomp mee lopen zeulen van de Dam naar hier. We hadden geluk dat we de fotocamera bij ons hadden. Zo’n kans kregen we nooit meer.
‘Oké, ik doe het,’ zei ik, en ik gaf de camera aan Michiel, ‘er kan niks gebeuren’.
Ik ging in de klomp zitten.
‘Waar moet ik gaan staan?’ vroeg hij.
‘Als je beneden staat, ziet het er heftiger uit’.
Michiel huppelde de veertig treden af. Het viel me op dat hij zo vrolijk aan het huppelen was. Terwijl zijn grote vriend op het punt stond om zich in een enorme klomp naar beneden te storten. En daarbij mogelijkerwijs het leven te laten. Michiel is een slechte vriend, concludeerde ik.
‘Ja,’ riep Michiel, ‘ik ben er klaar voor’.
Hij zag mijn aarzeling.
‘Er kan niets gebeuren!’ schreeuwde hij. ‘Dat zei je net zelf’.
Ja, dacht ik, dat zei ik net zelf. Maar dat was toen jij zou gaan. Dat was de afspraak toen we de klomp meenamen. Dat jij zou gaan. En nu ben jij aan het hazen, jij vieze vuile rat.
‘Je wordt beroemd!’ riep Michiel. ‘Hup, afzetten en gaan. Niet nadenken!’
Niet nadenken. Goed advies. Niet nadenken, gewoon gaan. Gewoon eventjes naar beneden glijden en beroemd worden. Ik word fokking famous.
Ik stapte uit de klomp, en schoof deze naar de rand. Ging er weer in zitten. Pakte de reling. Trok. Begon te schuiven. Schoof hard en scheef. Verder weet ik het even niet meer.
—————————————
Ik opende m’n ogen, maar zag niets. Wazig licht. Ik rook groene zeep en bejaarden: ziekenhuis. Langzaam schoven de lijnen in elkaar, en uit elkaar, en in elkaar. Maar voordat ik hem kon zien, hoorde ik Vincent praten.
‘Edgar!’
‘Hmrmbl,’ zei ik.
‘Edgar! Ben je wakker?’
‘Hmrmbl’, herhaalde ik.
‘Hé Edgar, wat denk je’ Fokking vijfduizend views op YouTube!’
Vette shit, dacht ik. Vijfduizend views. Ik ben famous.
Ik ben fokking famous.
De blaadjesblazer loopt langs de vaart. Hij blaast met veel geraas alle blaadjes een meter naar de straat toe. Hij loopt langs de vaart, en blaast de blaadjes een meter verder. Dan loopt hij weer terug, en blaast de blaadjes nog een meter verder. Dan loopt hij wederom terug, en blaast ze weer een meter verder.
O jee. De blaadjesblazer blaast de blaadjes soms ook de vaart in. Uit ballorigheid. Want hij weet dat dat eigenlijk niet mag. Want dan gaan de waterschappen protesteren.
Na drie uur heeft hij alle blaadjes naar de straat geblazen. Dan komt het veegkarretje om alle geblazen blaadjes op te vegen.
Zo, weer een dag hard gewerkt. Genoeg blaadjes geblazen. Hij gaat naar huis.
Tags: amsterdam, blaadjes, blaadjesblazer, de vaart, herfst, postjeskade
Ik kan er toch ook niks aan doen? Ik heb het lang geheim geprobeerd te houden. Maar op een dag moest ik er eerlijk voor uitkomen.
Ik ben hetero.
Zo, het hoge woord is eruit. Maar ik vrees met grote vreze, dat ik nu nooit meer de Trut binnenkom. Stel dat je gaat staan zoenen met een meisje. Nou, dan mag je meteen naar buiten. Zonder pardon.
Een vriend van me, die van jongens houdt maar af en toe ook meisjes zoent, werd er bijna uitgezet toen hij een vriendin van ‘m aan het zoenen was in de Trut.
‘Maar ik ben echt homo!’ zei hij. En toen mocht ‘ie blijven.
En ik vind het gemeen. Waarom mogen homo’s niet gediscrimineerd worden, en hetero’s wel? Ja, waarom eigenlijk?
Tags: amsterdam, bilderdijkstraat, de trut, discriminatie, homo's, queers and dykes only
