Man van een jaar of dertig met vlasje op z’n hoofd zet een hippe zonnebril op. Dan draait hij zich naar zijn vriendin. Die is het er niet mee eens.
‘Die staat jou helemaal niet’.
Zelf weet hij dat nog niet zo zeker. Hij pruttelt wat tegen. Maar ze is vastberaden.
‘Die staat jou he-le-maal niet’.
Hij capituleert.
Vorige week met een paar vrienden naar de musical ‘Love Me Tender / All Shook Up’ geweest. In Carré.
Dat het in Carré was, beloofde veel goeds. Dat het kaartje 11 euro kostte, beloofde minder goeds. En het was inderdaad héél slecht.
Nu moet ik eerlijk zijn: ik ben geen musicalfan. Sterker nog, ik ben zo weinig musicalfan dat dit de eerste musical was die ik gezien heb sinds de basisschool.
Maar toch: ik sta overal voor open. En ik kan me ook goed voorstellen dat ik een musical wél goed zou vinden. Maar deze niet, en wel om een paar redenen.
De musical heeft, ondanks de titel, weinig met het levensverhaal van Elvis te maken. De liedjes zijn Elvis-liedjes die vertaald zijn uit het Engels en het plot is daar een beetje omheen gebrouwen.
En dat plot van deze musical was kortweg erbarmelijk. Allemaal mensen worden verliefd op elkaar, er zijn allemaal voorspelbare problemen die op een al even voorspelbare manier worden opgelost. Saai.
De vertaling was zo mogelijk nog erbarmelijker. Er werden dingen gezegd die gewoon niet kunnen in het Nederlands, en waar prima alternatieven voor zijn. Slecht van de vertaler, en slecht van de acteurs dat ze die onzin voor zoete koek slikken.
Dat gezegd hebbende: er waren een aantal liedjes die bleven hangen. En die, terwijl ik dit schrijf, nog steeds door mijn hoofd waren. ‘You’re nothing but a hound dog’ was grappig vertaald als ‘Je bent net een kleine kees-hond, je keft de hele tijd’. En er speelden een aantal acteurs in die fantastisch kunnen zingen. Helaas was dat niet genoeg om het algehele gevoel van verveling weg te nemen.
Eindoordeel: een 4. Op een schaal van 1 tot 100.
Tags: all shook up, carre, elvis presley, love me tender, musical, recensie
Was een paar weken geleden in De Nieuwe Anita, een grote kroeg in Amsterdam die helemaal de nieuwe hip is (hoewel ze dat zelf ten stelligste ontkennen). Het was een woensdagavond, normaal gesproken niet de meest drukke kroegenavond. En dat bleek het ook niet te zijn.
De avond heette ‘het verhaal’. Het concept is eenvoudig: ze nodigen iemand uit waarvan ze vermoeden dat ‘ie mooie verhalen kan vertellen, en die laten ze dan vertellen.
Dit keer hadden ze de virtuoze matroos Cees Koldijk uitgenodigd, die vertelde over zijn verleden als uitsmijter op de Wallen en over zijn meest recente project, een cd met muziek over De Baarsjes. Hij kon inderdaad heel grappig vertellen over alle avonturen en we lagen geregeld dubbel.
We hebben ons kostelijk vermaakt, het enige waar ik me zorgen over maak is het bedrijfsplan. Want terwijl iemand aan het vertellen is, mag je niet bestellen. En aangezien er maar een paar pauzes waren, kan ik me zo voorstellen dat de omzet op zo’n avond niet overhoudt (15 mensen, 2 à 3 biertjes, 40 biertjes). Maar dat is, geloof ik, sowieso minder belangrijk voor De Nieuwe Anita.
Tags: amsterdam, de nieuwe anita, het verhaal
De meneer had te veel boodschappen op de band gezet. Een pak yoghurt viel op de grond en explodeerde. Een mevrouw die iets verderop stond, kreeg allemaal klodders over haar schoenen en haar jas.
Iedereen keek.
Naar het pak yoghurt. Naar de witte klodders op de mevrouw. Naar de meneer, die nog niet helemaal doorhad dat zijn yoghurt op de mevrouw geklodderd zat.
De mevrouw keek omlaag. Ze zag de klodders. Nu zag de meneer ze ook.
Nog voordat hij iets kon zeggen, riep de vrouw: ‘Helemaal niet erg hoor! Dit zijn toch m’n vieze sneeuwlaarzen! En dit is toch een vieze jas! Helemaal niet erg!’
Dat kwam goed uit. Maar niemand geloofde echt dat het helemaal niet erg was.
Tags: albert heijn, yoghurt
Ik ben op zoek naar een gevoel. Een melancholisch gevoel, zo’n zondagavondgevoel van lang vervlogen tijden. Weet u misschien waar ik dat kan vinden? Ik zou er graag een liedje over willen schrijven. En soms heb ik het even, maar dan heb ik net geen gitaar bij me. Of ik heb geen tijd om een liedje te schrijven. Of geen zin.
Het schrijven van liedjes is nog niet zo makkelijk. Het voelen van gevoelens is nog niet zo makkelijk. Het is makkelijker om gewoon door te leven en niet zo veel te voelen. Hoe minder je voelt, hoe makkelijker het is.