Goed kijken…
Dit is het archief voor de maand april 2008.
Je kent ze wel, van die feestjes waar iedereen in een kringetje zit. Lekker te keuvelen met elkaar. En je weet ook waar het het gezelligste is: in de keuken! Daar ga je dus naartoe zodra je je van je kleffe buurman hebt los weten te weken.
Afijn, als je daar in die kring zit, en je staart elkaar een beetje aan omdat je allemaal te leeghoofdig bent om een gesprek aan te knopen dat dieper gaat dan de putjes in het laminaat. Dan kun je vragen: “Weet er iemand waar het woord ‘okay’ vandaan komt?” En tien tegen een dat er minstens drie mensen zijn die het weten.
“Dat zijn de initialen van Otto Kahn. Die werkte bij de kwaliteitsafdeling van Ford, en keurde de auto’s die de fabriek verlieten. Als een auto was goedgekeurd, zette hij er z’n initialen op. Vandaar dat ‘OK’ werd geassocieerd met ‘goed’.”
En dat klopt (mocht je dit verhaal niet kennen, en het niet geloven, je zit achter internet dus je googled het maar).
Maar… Hoe anders was de geschiedenis gelopen als niet Otto Kahn, maar ik daar had gewerkt! Dan had iedereen nu gezegd: “Are you DF?” “No, I don feel DF at all”. “DF, whatever”.
Jammer dat die kerel niet Bernhard Reizelmacherstaff heette.
“Meneer Cactus zegt: BIER!”
Wat fietste hij hard! Ik kon hem nauwelijks bijhouden. Het zweet gutste van mijn gezicht. Johan had een flinke voorsprong op me. O, hoe kon ik dit moeder vertellen! Dat ik verloren had van Johan!
Hij trapte fiks door, onze Johan. Maar toen zag ik het verkeerd gaan. Ik riep nog: “Pas op, de tramrails!” Maar Johan dacht dat het een list van me was om hem uit zijn concentratie te halen. Hij fietste, en fietste, zijn wiel kwam in de tramrails, en daar ging hij. Pardoes door de lucht. Het was een mooi gezicht, Johan daar als een vogeltje zo vrij te zien vliegen.
Zelf leek hij het minder aangenaam te vinden. Hij slaakte een akelige kreet, waar menig gier nog jaloers op kon zijn, en belandde met zijn hoofd als eerste in een bosje. Ook zijn fiets koos het struweel als rustplaats.
Ik fietste snel op Johan af en hielp hem overeind. We probeerden nog zijn fiets los te krijgen, maar deze had zich definitief in de struik genesteld. Johan ging bij mij achterop zitten, en we fietsten naar huis.
“Moeder,” zei ik, “ik heb van Johan gewonnen!”
De duurdere producten liggen op ooghoogte. De goedkopere producten liggen laag bij de grond. Daar hebben ze onderzoek naar gedaan, en ze zijn tot de conclusie gekomen dat we eerder geneigd zijn om de producten op ooghoogte te pakken.
‘t Is niet altijd even leuk om zo klein te zijn, maar je winkelt dus wel goedkoper, als pygmee. Hoe zouden ze dat regelen in de regio waar pygmeeën vandaan komen? Zouden ze daar de goedkope producten juist hoog leggen? Maar hoe komen die pygmeeën daar dan bij?
Zo. Het feest is geweest. Het was een mooi feest en we hebben ons schandalig gedragen. Maar nu is het tijd om schoon te maken en weer verder te gaan met ons leven.